Enkel in het gips na enkel artrodese

5-jarig jubileum van mijn enkelbreuk

Vandaag is het op de kop af 5 jaar geleden dat ik mijn enkel heb gebroken. Gevallen van een lullig trappetje bij de parkeerplaats met alle gevolgen van dien. Aangezien ik heel veel reacties heb gekregen op mijn vorige posts over mijn akkefietje, is het de hoogste tijd voor een update. Ik ben al meerdere keren begonnen aan een post over wat er is gebeurd na de enkelbreuk en de daarop volgende enkelartrodese, maar het is me hiervoor niet gelukt dit tot een lopend verhaal te maken. Nu volgt dus een nieuwe poging.

Ik heb veel vragen gekregen over waarom ik voor de enkelartrodese gekozen heb en hoe ik dit besluit heb genomen. Een klein stukje ziekteverloop om de achtergrond te schetsen.

Fase 1: externe fixateur en gips

Op 15 oktober 2014 brak ik mijn enkel op drie plekken, een nare breuk die uiteindelijk geopereerd moest worden en herstellen met een externe fixateur. Er was teveel zwelling om de wond goed te sluiten en op deze manier was de kans op goede genezing het grootst. De enkel was in de juiste positie gezet en na een behoorlijk aantal weken met de fixateur gezeten te hebben, kon er gips omheen.

Toen ik eindelijk looptijd kreeg, ben ik weer begonnen met opbouwen. Eerst oefeningen gedaan thuis en met krukken langzaam opgebouwd om weer te durven staan op het been. Dit was heel erg pijnlijk en geen makkelijke weg. Veel oefeningen gedaan samen met de fysiotherapeut en de fysio heeft met veel duw en trekwerk geprobeerd om weer wat mobiliteit te krijgen in het enkelgewricht. Het gewricht had natuurlijk meer dan drie maanden in dezelfde stand gestaan dus dit zou wel even duren.

Ik ben ruim een jaar denk ik hiermee bezig geweest en aan het klooien om het maar beter te krijgen. Uiteindelijk ging het in plaats van minder pijn doen, alleen maar meer pijn doen. Na onderzoek gedaan te hebben op internet en gesprekken met bekenden uit de zorggerelateerde, ben ik bij het OCON terecht gekomen in Hengelo. Ik wilde graag dat een echte enkelspecialist naar mijn enkel zou kijken om te zien wat ik beter kon doen en waarom het nog steeds zoveel pijn deed.

Fase 2: onderzoeken bij het OCON

Ik kon na een week of 8 wachttijd terecht bij het OCON in Hengelo bij een enkelspecialist. Voor het eerste gesprek nieuwe foto’s laten maken en in het gesprek uitgelegd dat ik redelijk radeloos was door de pijn en het niet beter worden. Elke stap die ik zette met mijn slechte enkel deed pijn en afwikkelen lukte ook nog steeds niet goed. Hierdoor was ik nog steeds erg weinig in beweging.

Na meerdere scans bleek dat het kraakbeen in mijn enkelgewricht was weggesleten. Hierdoor deed elke stap die ik er mee probeerde te zetten pijn.

De chirurg gaf aan dat er drie opties waren: het gewricht helemaal schoonmaken en in stand rechtzetten en hopen dat de pijn daardoor zou afnemen, een enkelartrodese waarbij mijn bovenste spronggewricht zou worden vastgezet of een vervangend enkelgewricht. De arts had weinig vertrouwen in de eerste en laatste optie en raadde mij aan om voor de artrodese te gaan, zeker aangezien de levensduur van een kunstmatig enkelgewricht zo’n 15 jaar is en deze procedure met de huidige techniek maar een keer gedaan kan worden. Wel heeft hij uitgebreid stilgestaan dat dit een ingrijpende beslissing is waarvan je niet terug kan komen achteraf. Een eenmaal vastgezette enkel kan niet meer in oude staat hersteld worden.

Dus wij hebben de tijd gekregen om hierover na te denken en zelf wat onderzoek te doen. Maar al vrij snel was ik er voor mezelf uit dat het niet echt een keuze was. Ik wilde nog meer kunnen doen dan ik op dat moment kon en de enige kans om dat mee te bereiken was de enkelartrodese. Drijfveer hierbij is vooral geweest dat als ik het niet zou doen, het ook niet beter zou worden en ik niet veel verder dan 1km kon lopen.

Fase 3: enkelartrodese

Op 24 mei 2016 was het dan zover, de operatie om mijn enkel vast te laten zetten; de enkelartrodese. De operatie is goed verlopen en ik heb daarna relatief weinig pijn gehad. Na deze operatie volgt ook weer eerst 6 weken onbelast gips, waarbij je het been niet mag belasten. Daarna volgden 6 weken loopgips wat ik op 11 juli 2016 kreeg. In tegenstelling tot de vorige keer ben ik nu vanaf het moment dat ik het mocht belasten al met de fysio begonnen. Ze kwamen bij mij aan huis om me te helpen met oefeningen en mobiel worden. Een groot deel hiervan was het weer leren vertrouwen op mijn lichaam.

Samen met de fysio ook de eerste stappen buiten gezet en zo steeds een iets groter rondje gemaakt vanaf mijn huis. Ook heb ik in deze periode mijn werk weer opgepakt. Iets wat tijdens de eerste fase niet gelukt was.

Uiteindelijk waren alle controles goed en mocht het gips eraf. Ik ben daarna op 28 september bij Natalie van Weerfit begonnen met twee keer per week oefeningen doen en conditie terug opbouwen. Dit regime hebben we uiteindelijk een jaar volgehouden waarbij ik steeds meer dingen weer kon doen.

Natalie heeft een leuke blog geschreven over CrossFit op de Weerfit site.

Na de revalidatie: CrossFit

Na de revalidatie zijn we tijdens de trainingsmomenten eigenlijk CrossFit oefeningen gaan doen legde Natalie mij uit. Dus uiteindelijk heb ik me laten overhalen om bij de CrossFit box bij mij in de buurt langs te komen en mee te doen met een introductieles om te kijken of deze sport iets voor mij zou zijn na mijn fysio traject.

De introlessen bevielen erg goed en sinds september 2017 doe ik aan CrossFit bij CrossFit Twente. Het fijne aan deze sport voor mij is dat er altijd wel een aangepaste workout mogelijk is voor wat er die dag gepland is. Ik kan nog steeds niet rennen, maar als dat staat ingepland ga ik bijvoorbeeld roeien. En ik kan niet mega diep squatten, maar met behulp van een hellinkje waar ik mijn slechte enkel opzet kom ik een heel eind en dan ga ik gewoon zo diep als het lukt.

Wat kan ik nu allemaal weer doen?

Een van de vele vragen die ik heb gehad is wat kan je allemaal nog wel of juist niet meer na je enkelartrodese.

Wat kan wel:

  • CrossFit; maar wel met aanpassingen
  • Wandelen; tot ongeveer 5km kan ik nu aan een stuk wandelen. Er zijn ook dagen dat ik weer boven de 20.000 stappen kom.
  • Fietsen; dit gaat weer prima. Is ook een van de eerste bewegingen waar ik weer mee begonnen was na de aanschaf van een hometrainer.
  • Autorijden; hier hebben we eerst voor gekeken of dit weer veilig kon door te oefenen op een grote lege parkeerplaats. Hier een noodstop getest en kijken of gaslevering e.d. Nog lukte. Dit ging allemaal prima, dus ook autorijden doe ik weer.
  • Hikes maken; op vakantie maken we graag hikes, liefst naar wat mooie uitzichtpunten. Nadeel is dat je hiervoor moet klimmen en nog groter nadeel voor mij moet dalen. Doordat mijn enkel vast staat, kan je er niet doorheen buigen om naar beneden te zakken. Dit maakt van rosten afstappen een stuk uitdagender. Maar we doen het wel weer, we calculeren alleen wel in dat we twee keer zolang nodig hebben voor de afdaling als het om klimmen en klauteren gaat.

Wat kan niet meer:

  • Rennen / hardlopen; nu was ik hier al geen fan van, maar de beweging kan ik niet goed. Eer uitvoeren. En om te voorkomen dat ik last van mijn knieën of heupen krijg, begin ik hier dus ook niet aan.
  • Stijldansen; we deden nog 1 keer per week aan stijldansen, maar dit wil niet echt meer. Ik kan niet goed draaien op mijn rechtervoet en achteruit stappen is lastig. Bovendien als ik een gekke beweging maak schiet er wel eens een pijnscheut door mijn enkel.
  • Introduiken geven; ik heb 1 keer weer gedoken in Indonesië, maar dit was een behoorlijke domper. Ik was het echt heel erg verleerd en was tijdens de duik zo gestresst dat mijn tank na 15 minuten leeg was. Ook over gladde vloeren of instabiele oppervlakken lopen is een slecht plan, dus introduiken geven zit er voorlopig niet meer in.

Tot slot

Ik ben nog steeds blij dat ik in 2016 besloten heb om mijn enkel vast te laten zetten. Sinds die tijd hebben we weer een paar mooie vakanties kunnen maken met veel meer activiteit dan daarvoor mogelijk was.

Tuurlijk baal ik ook nog steeds wel eens dat zo’n stom ongelukje zulke grote gevolgen heeft voor de rest van je leven. En mijn enkel doet ook echt nog wel eens pijn of na veel activiteit komt er veel vocht in. Maar dan gaat gewoon mijn pootje omhoog, doen we het even rustig aan en gaan we daarna weer door.

Mocht je zelf voor de keuze staan of je dit wel of niet moet doen, het beste dat ik je mee kan geven is er goed over nadenken. Maak lijstjes met voor- en nadelen, praat erover met vrienden/bekenden, laat je goed informeren door je arts, vraag eventueel een second opinieonderzoek aan als je niet zeker bent. En heel belangrijk… iedereen is anders, dus wat voor mij nu op deze manier is uitgepakt, kan bij iemand anders een heel andere uitkomst hebben. Dus luister vooral goed naar je eigen lichaam!

Verder lezen:

(Visited 181 times, 1 visits today)

Laat een reactie achter

Uw emailadres zal niet getoond worden.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.